Wydawca treści Wydawca treści

Ochrona przyrody - rezerwat Dębowiec

Rezerwaty to wydzielone obszary o szczególnych wartościach przyrodniczych, zachowane w stanie naturalnym lub mało zmienionym. Ogranicza się tam gospodarkę leśną. Spośród 1441 rezerwatów, które mamy obecnie w Polsce, 671 to rezerwaty leśne o łącznej powierzchni ponad 61 tys. ha. Rezerwaty stanowią 1,6 proc. powierzchni lasów zarządzanych przez LP.

 

Rezerwat Dębowiec

Mimo niewielkiej liczby i małej powierzchni, rezerwaty leśne Niecki Niedziańskiej odznaczają się dużą wartością przyrodniczą, naukową i społeczną. Wśród najcenniejszych wymienić należy wyróżniający się wyjątkowym urozmaiceniem zbiorowisk leśnych rezerwat „Dębowiec" chroniący jedno z najdalej położonych na północ stanowisk lipy szerokolistnej (Tilia platyphyllos).
Na terenie administrowanym przez Nadleśnictwo Gidle występuje leśny rezerwat częściowy „Dębowiec" – o łącznej powierzchni 47,10 ha, którego przedmiotem ochrony jest las grądowy z lipą szerokolistną (Tilia platyphyllos) oraz wieloma innymi zbiorowiskami.
Obszar częściowego rezerwatu przyrody „Dębowiec" znajduje się w granicach województwa Łódzkiego, powiecie radomszczańskim, gminie Żytno w obrębie ewidencyjnym Polichno.

 

 Historia

Całe uroczysko „Dębowiec" do roku 1945 było własnością prywatną wchodzącą w skład folwarku obszarniczego „Silniczka" należącego do klucza dóbr „Maluszyn". Wymienione dobra „Maluszyn" w wieku XVIII były własnością rodu Pukarzewskich, a następnie Duninów i Nalczewskich. W roku 1738 nabył je Kazimierz Ostrowski. W rękach tej rodziny pozostawały aż do lat międzywojennych, kiedy to w wyniku rodzinnych koligacji stały się własnością rodu Potockich.

Cel

Rezerwat „Dębowiec" został utworzony w roku 1965 dla zachowania naturalnego fragmentu grądu porośniętego lasem mieszanym. Las ten tworzą dąb, lipa, wiąz, jesion, grab, brzoza, jodła i inne gatunki drzew, znajdujące tu bardzo korzystne warunki rozwoju. Rosną tu też rzadkie rośliny zielne, takie jak pełnik europejski, kokoryczka okółkowa, żywiec cebulkowy, turzyca brzegowa, fiołek przedziwny, gnieźnik leśny, kruszczyk szerokolistny, podkolan biały, listeria jajowata i inne. Spotyka się też wspaniałe okazy dębów, jesionów, wiązów, które mogą posłużyć do obserwacji nad owocowaniem, zdolnością kiełkowania nasion, nad procesem starzenia się i naturalnym obumieraniem drzew. Możność śledzenia poszczególnych faz rozwojowych drzewostanów w warunkach zbliżonych do naturalnych jest głównym celem, jaki przyświecał staraniom o utworzenie rezerwatu częściowego „Dębowiec".

Walory przyrodnicze

Szata roślinna rezerwatu ma prawie naturalny charakter. Tylko na małych fragmentach jest w nieznacznym stopniu zmieniona przez działania człowieka. Flora rezerwatu jest bogata i obejmuje około 300 gatunków roślin naczyniowych. Znajduje się tu najdalej na północ wysunięte stanowisko lipy szerokolistnej. Występują też zbiorowiska łąkowe oraz leśne.W oddziale 222 b znajduje się zbiorowisko roślinności łąkowej z rzędu Molinietalia, najbardziej zbliżone do zespołu łąki sitowo-trzęślicowej Junco-Molinietum. Obficie rośnie tu pełnik europejski podlegający całkowitej ochronie gatunkowej. Z gatunków charakterystycznych i wyróżniających ten zespół występuje tu licznie trzęślica modra oraz pojedynczo sit rozpierzchły, sit skupiony i czarcikęs łąkowy. Poza tymi duży stopień pokrycia mają tutaj ostrożeń łąkowy, rzeżucha łąkowa, wiązówka błotna, krwiściąg lekarski i inne. Resztę powierzchni rezerwatu zajmują zbiorowiska roślinności leśnej, w tym zespół zbiorowisk bagiennych lasów olszowych Carici elongatae- Alnetum, zespół łęgów wiązowo-jesionowych Ficario-Ulmetum, zespół grądu subkontynentalnego Tilio – Carpinetum.Fauna i awifauna reprezentowana jest bardzo licznie ze względu na obfitość pokarmu i miejsc lęgowych oraz naturalny puszczański charakter kompleksu leśnego uroczyska „Dębowiec".


Ochrona przyrody - rezerwat Jasień

Rezerwat Jasień

Obszar częściowego rezerwatu przyrody „Jasień" znajduje się w granicach województwa łódzkiego, powiecie radomszczańskim, gminie Kobiele Wielkie, w obrębie ewidencyjnym Przyborów.

Historia

Pierwsze wzmianki historyczne o rezerwacie przyrody „Jasień" pojawiają się w relacji Jana Malitowskiego z lustracji terenowej cisów, którą tenże odbył 6 października 1919 roku. Ubolewał w nim, iż jasieński las cisowy, który pamiętał czasy Władysława Jagiełły i przetrwał całą niewolę narodu polskiego, (...) zamiast jak ongiś na targi do portów Gdańska, poszedł jako opał do pieców huty szklanej w Jasieniu". Z ogólnego obszaru 58 ha naturalnego występowania cisa wycięto w latach 1914-1919 około 42 ha, niszcząc przeszło 18 tysięcy sztuk cisa o średnicy pnia 14-37 cm oraz kilkanaście sztuk o średnicy dochodzącej do 50 cm. Reszta powierzchni, czyli 16 ha pozostałego do dziś dnia drzewostanu mieszanego, gdzie cis występuje od młodziutkiego nalotu, okazów typu krzewiastego w podszyciu, a skończywszy na okazałych drzewach, jest obecnie chroniona w rezerwacie.

Cel

Rezerwat cisowy „Jasień" został utworzony w 1958 roku dla zachowania naturalnego środowiska cisa, gdzie gatunek ten występuje i odnawia się, znajdując sprzyjające warunki rozwoju. Obecny rezerwat stanowi drugi co do wielkości i liczebności osobników na jednostce powierzchni rezerwat cisów w Polsce. Łączna powierzchnia rezerwatu wynosi 19,81 ha.

Walory przyrodnicze

Na terenie rezerwatu wyróżniono płaty dwóch zespołów leśnych: zespół olsowy – Caricato elongatea-Alnetum i śródlądowy bór wilgotny Molinio-Pinetum.
Główny przedmiot ochrony – cis – rozmieszczony jest bardzo nierównomiernie. Miejscami cisy rosną gromadnie, tworząc niewielkie skupienia, w innych miejscach występują pojedynczo. Największy okaz cisa, o wysokości 7 m i obwodzie pnia 37 cm, rośnie nad strumykiem w zachodniej części rezerwatu, w miejscu bardzo zacienionym, a w jego sąsiedztwie znajduje się duże zgrupowanie cisów.